همه پروژه ها

این پروژه یک تحقیق آماده با موضوع، اندیشه مهدویت و کارکردهای آن در ۳۷ صفحه ورد می باشد. در ادامه قسمتی از این تحقیق را خواهیم داشت: مقدمه: قبل از شروع در بحث به توضیح گوهر معنایی واژه انتظار میپردازیم: انتظار بهمعنای لغوی، یعنی متوقت بودن و چشم به راهی، خودبه‌خود ارزش ندارد، بلکه چشم به راهی و انتظار با توجه به موضوع و متعلق آن قابل ارزشیابی است و به تناسب آن دارای ارزش مثبت یا منفی خواهد بود. انتظار به مفهوم عالی آن صرفاً توصیهای دینی و مذهبی و یا حالتی روحی روانی معمول نیست، بلکه اصلی فطری و لازمه حیات انسانی است که اگر بهگونهای صحیح تبیین و تفسیر شود، مایه پویایی، حرکت و تحول روحی و اخلاقی و نشاط معنوی و مانت رکود فکری، انحطاط روحی و اخلاقی و انزوای سیاسی اجتماعی میگردد. [۵] نظام اسلامی حاکم بر ایران که ثمره انقلاب اسلامی است از همان روزهای نخستین پیروزی انقلاب تلاش کرده است با اجرای قوانین اسلامی و تبلیغ باورهای مذهبی، روح دین داری را در مردم زنده نگاه دارد و جان تازهای به آن ببخشد. هدفی که در کلام و رفتار دست اندرکاران فرهنگی و سیاسی و اجتماعی جامعه در این چند سال بر آن تأکید شده، اندیشه مهدوی است. این اندیشه بهعنوان راهنمای عمل برگزیده شدهاست تا اهداف متعالی نظام مقدس جمهوری اسلامی جامه واقعیت به تن پوشد و در واقع جامعهای همتراز و هم شأن با جامعهای که مورد نظر رسول الله و ائمه اطهار بوده است، برپا شود؛ جامعهای که زمینهساز ظهور ولیعصر باشد. [۴] از نیمه نخست قرن اول هجری، امواجی از ادعاهای مهدویت از مدینه آغاز شد و سپس بسیاری از نقاط شرق و غرب را در نوردید، بیشترین دست آورد سیاسی این امواج، در مغرب بود. بنا به روایتی مشهور بین شیعه و سنی، مهدی از نسل فاطمه و دارای حیرت و غیبت است؛ قومی به او هدایت و قومی به او گمراه میشوند. مردم غرب اسلامی در مفهوم مهدی بیشتر از سایر نقاط دچار حیرت بودند و بارها غیبت او در آنجا انکار شد و با ظهور دهها مهدی دیگر، جایی برای طرح غیبت او باقی نماند، این وضعیت باعث سوء استفاده از اخبار مهدی میشد. [۶] مهدویت از جمله آموزههایی است که پیش از انقلاب فقط بهصورت تک بعدی به آن توجه شده بود به طوریکه فقط به ویژگیهای دوران ظهور امام میپرداختند و شیعیان منتظر به زمان ظهور متمرکزشده و بر این باور بودند که روزی امام زمان ظهور خواهند کرد و بهتمامی ظلمها پایانی داده و حکومت عدل الهی را در جهان اجرا آغاز میکنند. این دیدگاه روحیه ظلمستیزی شیعیان را تضعیف میکرد به طوریکه برخی منتظر یک منتقم بودند و به اقدام خودشان برای ظلمستیزی باور نداشتند و وظایف منتظران صرفاً به خواندن دعا محدود شده بود. مشاهده میشد که برخی بر این باور بودند که نباید با ترویج گناه و فساد در جامعه مقابله کرد چراکه هرچقدر گناه در جامعه افزایش پیدا کند، ظهور حضرت زودتر اتفاق خواهد افتاد. [۷] منتظران واقعی نهتنها باید صالح و پاک باشند وضعف های خود را جبران کنند، بلکه باید در راه اصلاح دیگران نیز با جدیت بکوشند. چنین افرادی معتقدند که هرچه بر تعداد افراد صالح در جامعه افزوده شده وفساد کمترشود، زمینه ظهور حکومت حق، آماده ترمیشود. [۳] شاید کانونیترین مفهوم در اندیشه موعودگرایی، خاصه در ادیان ابراهیمی مفهوم عدالت باشد. رهایی، نجات و رستگاری در این ساحت بیش از ارتباط با مفهوم آزادی با نشانه عدالت همپیوند است. این طلب استقرار عدالت و عاملیت در راستای برچیدن نظم غیرعادلانه موجود مبتنی بر تصور تقابل بنیادین دو جبهه حق و باطل است. [۹] اصل امید به یک آینده روشن برای بشریت و ظهور یک موعود، یک منجی، یک دست عدالت گستر در سرتاسر جهان، تقریباً مورد اتفاق همه ادیانی است که در عالم سراغ داریم. [۱۰] در یک دسته بندی کلی مسلمانان به دو گروه معتقدین به «مهدویت نوعیه» و «شخصیه» تقسیم میشوند. معتقدین به مهدویت «شخصیه» یا «خاصه» بر این باورند که مهدی موعود شخص خاصی از نسل پیامبر با ویژگیها و کارکردهای مشخص است؛ مانند شیعیان اثنی عشری که مهدی را نهمین فرزند از نسل امام حسین میدانند که در ۱۵ شعبان ۲۵۵ ق. متولد شدهاست. در مقابل معتقدین به «مهدویت نوعیه» قائل به فقدان شخص خاصی به نام امام مهدی بوده و مسئله مهدویت را مقامی میدانند که در هر عصری در یک «انسان کامل» قرار میگیرد، این شخص میتواند هر یک از آحاد بشر باشد. [۱۱] یکی از اولویتهای سبکزندگی اسلامی، مربوط به عواطف دینی ماست؛ بهبیاندیگر، یکی از شاخصهای سبکزندگی دینی در فرهنگ تشیع، محبت و عشق به اهل بیت بهعنوان رکنی اعتقادی و در تداوم نبوت پیامبر گرامی اسلام است دراین میان مهدویت و انتظار نیز بهعنوان یکی از ابعاد مهم معرفت و محبت به امامت و ولایت که کاربرد حقیقی خود را در این عصر و زمان مییابد، حائز اهمیت است. این مهم که در تشریح سبکزندگی اسلامی کمتر به آن پرداختهشده، میتواند چونان ریشهای قوی و قدرتمند در انگیزش افراد بهسوی تغییر و اصلاح مشی زندگی در ابعاد گوناگون فردی و اجتماعی، نقش‌آفرین باشد. [۱۳